Tónlist

Ég er einn af þeim sem á voðalega erfitt með að sætta mig við þá tónlist sem er matreidd ofan í mann í útvarpi, nú eða sjónvarpi. Þetta er voðalega einsleitt, með sárafáum undantekningum. Spilunarlistar eru settir upp á hverri stöð fyrir sig og það sem er á þeim listum skal spilað allan daginn, helst ekkert annað. Aðrar tegundir tónlistar fá sárasjaldan að heyrast, þannig að það er bara þetta fast bundna vinsældalistapopp sem heyrist, en önnur tónlist skal éta það sem úti frýs.

Ég hef í gegnum tíðina verið voðalegur rokkhundur, lítið viljað hlusta á aðrar tegundir tónlistar, en hef þó passað mig á að bera virðingu fyrir því sem aðrir hlustað á. Það er einna helst þegar hrekkjalómurinn í mér vaknar, sem ég fer að æsa menn upp útaf tónlistarsmekk þeirra, sérstaklega þegar ég veit að þeir eru hörundsárir. En ég fór þó að kynna mér fleiri tegundir tónlistar, þannig að fljótlega datt blúsinn inn, enda byggir rokkið mikið á blús í grunninn. Síðar fylgdu klassísk tónlist, djass, bresk þjóðlagahefð, kántrí, blúgrass og þess háttar með. Ég tók mig meira að segja til og fór að stúdera djassgítarleik nú seinni part vetrar, hjá stórsnillingnum Sigurgeiri Sigmundssyni, sem rekur einmitt vefsíðuna Rokk- og stálgítarskólinn. Ég fékk alveg glænýja innsýn inn í það hvernig hægt er að nálgast tónlist og hvernig er hægt að láta tónlistina njóta sín án þess að ofhlaða hana með einhverju bulli. Það er einmitt það sem ég vonaðist eftir með náminu, þannig að vonandi tekst mér að láta þetta endurspeglast í því sem ég vinn með héðan í frá.

Ástæðan fyrir þessum pistli fylgir hér á eftir, enda er ég kominn með ákveðið óþol gagnvart útvarpstónlist. Megnið af þessu er tölvuunnin óbjóður, sem er svo ofhlaðið af rusli og "pitch" breyttum röddum, að ég fæ velgjuna upp í háls þegar ég heyri í þessu. Hvar er hæfileikinn til að setjast niður með kassagítarinn eða við píanóið og setja niður svolítið stef sem síðar þroskast í það að verða heilsteypt lag?? Þetta er allt meira og minna unnið í tölvunni, gjörsamlega sálarlaus fjandi og ekki til vottur af tilfinningu í neinu. Nei takk, þá vil ég frekar hlusta á þessa eldri tónlist sem skilar manni einhverju öðru en því sem á ensku er nefnt "indifference" eða alveg-sama-syndrómið.

Sem betur fer er ennþá til slatti af tónlistarmönnum sem nota raunveruleg hljóðfæri við sína sköpun, en mér sýnist að þeim fari fækkandi og er það miður. Ég er að berjast við að hamra saman efni sem mig langar að gefa út, en ég sé fram á það að það verði of dýr pakki að fara í stúdíó til að taka þetta upp. Ég á búnað sem gæti gert mér kleyft að taka upp hluta af efninu, en ég er því miður í þeirri stöðu að kunna ekki nægilega vel á þann búnað. Einnig er ég í þeirri stöðu að hafa ekki aðgang að æfingahúsnæði, þannig að ef ég vildi setja saman hljómsveit til að spila efnið mitt, þá hefðum við engan stað til að æfa á. Vonandi rætist nú úr því, en allavega mun ég halda áfram að semja og sjá svo til hvort fjárráðin leyfi upptökur í almennilegu stúdíói, enda þarf ég það fyrir upptökur á slagverki og öðru hryntengdu.

Jæja, þetta er nóg röfl í bili, kannski kemur meira síðar :)

Fjölskyldugleðin

Til langs tíma var ég einhleypur, ekki kannski beint vegna þess að ég kaus það sjálfur, heldur að vissu leiti þar sem ég kunni ekki lengur að treysta hinu kyninu. Ég ætla ekki að fara neitt nánar út í það hér, en það tók mig mörg ár að komast yfir áfallið sem ég varð fyrir hér í denn.

Síðan kynntist ég Kollu og þá breyttist allt. Hún var allt sem ég hafði dreymt um í konu: sjálfstæð, listfeng, með svipaðar lífsskoðanir og ég, hlustaði á svipaða tónlist að stærstum hluta, vildi vera tónlistarmaður til langframa en vantaði félaga. Það er ekki furða að ég telji mig hafa unnið í lottói lífsins, því hún er, í mínum augum, alveg sérstaklega vel heppnuð kona á allan hátt. Að vísu lagði hún til 4 börn til sambúðarinnar, sem síðar varð hjónaband og er enn, en það varð síður en svo til trafala. Við bættum einum gutta við, hann verður raunar 4ra ára eftir rúma viku, og að auki höfum við átt fleiri heimilisdýr en ég get talið upp hér.

Sumpart virtist fjölskyldan okkar vera á góðri leið með að liðast í sundur á ákveðnum tímapunkti, en þá rambaði Kolla á snilldarhugmynd. Fá öll börnin í mat fyrsta laugardag í hverjum mánuði ásamt kærustum og eftir matinn yrði spilakvöld þar sem eitthvert borðspil yrði spilað af krafti þangað til orkuna þryti. Við vorum svo heppin að systir hennar Kollu gaf okkur Alias í jólagjöf og núna í vor náðum við okkur í Partý Alias. Stefnan er að bæta við Trivial Pursuit og fleiri þess háttar spilum, allt til þess að hafa meiri möguleika á fjölbreytni, því fátt er verra en að fá hundleið á því sem styrkir fjölskylduna.

En það er nú einmitt mergurinn málsins hér. Þessi tilraun, sem hófst um síðustu áramót, hefur orðið til þess að við erum orðin miklu nánari sem fjölskylda. Elstu strákarnir tveir eru allt í einu orðnir hinir mestu mátar, en það var eitthvað sem virtist ekki á dagskránni nokkrum vikum fyrir fyrsta spilakvöld, þeir fara saman í keilu, bíó eða út að borða og hafa kærusturnar með, allt í hinu mesta lukkunnar velstandi. Við erum óneitanlega ákaflega lukkuleg með þessa stóru breytingu á þeirra samskiptum, sem hér áður fyrr voru ansi hreint villt, þó ekki sé tekið dýpra í árinni.

Yngri krakkarnir hafa líka tekið vel í þetta, hvert á sinn hátt. Ég get varla beðið þegar við Kolla erum sest í helgan stein, flutt til Kanarí og allur erfingjahópurinn kemur í heimsókn til okkar með öll sín spil og skemmtilegu hugmyndir, þannig að við fáum enn meiri efnivið til þess að skrifa endalausa greinabálka um þau og þeirra samskipti. Við erum stolt af þeim, ég á ekkert í neinu þeirra, að undanskyldum þeim yngsta, en samt lít ég á þau eins og börnin mín. Ég reyni, eftir bestu getu, að styrkja þau og hvetja, hvað svo sem þau taka sér fyrir hendur. Ég reyni ekki að stýra þeim, það væri forsjárhyggja sem félli í heldur grýttan jarðveg, heldur sting ég að þeim hugmyndum og hvet þau til að skoða þær og finna svo sinn vinkil á þeim. Ég veit að mínar hugmyndir verða ekki endilega það sem þau framkvæma, en það fær þau í það minnsta til að velta fyrir sér lausnum á viðfangsefnum og finni þau lausn, þá er ég hæstánægður. Aðalmálið er að þau leysi sín viðfangsefni á eigin forsendum, allt sem við getum gert er að hjálpa þeim af stað og svo rúllar boltinn.

Sunnudagurinn ber í skauti sér friðarkyrjun SGI búddista, Kosen-Rufu. Það er kyrjun sem stendur í klukkustund, milli klukkan 11 og 12 í öllum tímabeltum jarðarinnar, þannig að við náum að hafa samfleytta kyrjun allan hringinn í kringum jörðina í heilan sólarhring. Það er von okkar og trú að með þessu getum við, hægt og rólega, stuðlað að bættum samskiptum manna á milli, meiri skilningi á milli ólíkra menningarheima og almennri bættri hamingju hvers einstaklings sem byggir þessa jörð.

Við eigum öll rétt á að vera hamingjusöm, sú hamingja getur eingöngu byggst á okkar eigin gildismati, sem vonandi er það að allar lífverur eigi sér heilagan rétt á að vaxa og dafna og blómstra á hápunkti lífsins. Að því loknu fái það að eldast og þroskast með reisn, reisn sem sjálfstæðir einstaklingar í sjálfstæðum heimi.

Góðar stundir.

Fréttaþurrð og vangaveltur

Ég er eiginlega hættur að nenna að blogga um fréttir, það er alltaf sama helvítis þvælan í hverjum einasta fréttatíma allra ljósvakamiðla, allir prentmiðlar og netmiðlar landsins éta hver upp eftir öðrum, þannig að manni dugir að heimsækja eina síðu til að fá alla myndina, að því gefnu að viðkomandi síða sé notuð sem fréttagátt eingöngu. Eyjan er ágætis miðill að því leiti, þó ég sé nú ekki alltaf alveg sáttur við tenglun þeirra, kannski erfitt að gera öllum til hæfis.

Ég ætla því héðan í frá að blogga eingöngu um hin og þessi mál sem liggja mér á hjarta, með verulega fáum undantekningum þar á. Það vita allir sem vita vilja að núverandi ríkisstjórn er sek um landráð og ætti því að sitja frammi fyrir landsdómi og svara til saka þar. Loforð þeirra um að hjálpa heimilum landsins að halda sjó eru fyrir löngu að engu orðin og allt sem þau (heimilin) gera er að lenda í dýpri skít með hverjum deginum sem líður.

Ég er á fullu að skoða atvinnumöguleika utanlands, sérstaklega þar sem ég gæti nýtt hæfileika mína og kunnáttu á einhvern hátt. Það er hins vegar síður en svo auðsótt mál að næla sér í vinnu erlendis, þar sem maður er ekki á staðnum til að lofa viðkomandi vinnuveitanda að sannreyna yfirlýsta hæfni. En maður þrjóskast við fyrir það, maður hefur engu að tapa, því ástandið gæti ekki versnað á nokkurn hátt. Maður ætti kannski að plata bankana út í að þvinga mann út í gjaldþrot, þá gæti maður loksins farið að lifa af þeirri innkomu sem maður hefur, lágmarksafborganir yrðu staðreynd og bankinn yrði bara að þola það að fá ekki krónu fyrir óbilgirni sína í innheimtuaðgerðum sínum.

En þetta eru náttulega bara vangaveltur, ekki á maður neitt annað en sitt andlega og líkamlega atgervi, hversu góð söluvara sem það kann að reynast.

Morgundagurinn fer í að æfa sig að spila tvö lög sem verða flutt á Kosen-Rufu kyrjun okkar SGI búddista á sunnudaginn, að vísu þurfum við að fara á fund fyrir hádegið, en restin af deginum ætti að nýtast þokkalega. Þegar þær æfingar hafa tekið enda með flutningi sunnudagsins, þá tekur við smá æfingatörn fyrir annan atburð, en ekki verður nánar farið út í hvað það er, þar sem um er að ræða skemmtilega óvænta uppákomu fyrir þann sem fær það tónlistaratriði að gjöf.

Að lokum langar mig að segja frá smá pínlegum atburði sem henti mig á miðvikudagsmorguninn á leið til vinnu. Eins og margir vita bý ég á Suðurnesjunum og sæki vinnu til Reykjavíkur. Ég nota rútuna á milli, þar sem ég get notað um það bil hálftíma af aksturstímanum til að fá mér það sem mér finnst vera verðskuldaður aukalúr, til að tryggja að andlegt atgervi sé sem best þegar á vinnustað er komið. Til að gera langa sögu stutta, þá tókst mér að flækja mig einhvern veginn í opnunarörmum afturhurðar rútunnar, þannig að farsíminn minn skaust af beltinu, ásamt töskunni sem hann hvíldi í, og niður á malbikið neðan við rútuna. Ekki vildi betur til en svo að bílstjóranum lá ofurlítið á og hann lagði eðlilega af stað þegar ég var kominn örugglega út. Við það tækifæri fór afturhjól rútunnar yfir símann, rústaði skjánum á honum, sem varð til þess að ég neyddist til að fjárfesta í nýjum síma. Gamli síminn hefði kostað mig rúmlega tíuþúsund kall í viðgerð, ef ég hefði þrjóskast við að nýta hann áfram, og rafhlaðan (sem var nánast í laginu eins og bókstafurinn "U"), hefði þurft að endurnýjast líka, eitthvað sem hefði kostað mig að minnsta kosti 5000 kall í viðbót. Það var þá betra að fá síma fyrir svipaða upphæð strax og gefa syninum líkið af þeim gamla.

Góðar stundir elskurnar.

Leikhús fáránleikans

Nei ég er ekki að tala um pönkhljómsveit hér, þó hún hafi nú verið til og verið býsna góð á sínu sviði.

Verðflokkar enskra knattspyrnumanna eru náttulega algjörlega út úr kortinu, því hvernig má það vera að ungur leikmaður, sem ekki hefur enn sannað sig með landsliði eða til lengdar í efstu deild, sé verðlagður á svona bullupphæðir. Mér er í raun alveg sama hver býður í viðkomandi, leikmenn sem eru að koma upp á þennan hátt ættu ekki að seljast á svona verði, nema heildarverð miðað við frammistöðu, leikjafjölda, landsleikjafjölda og þess háttar sé partur af heildarverðinu.

Það veit það hver sem vill að það er ekkert skothelt með þroska íþróttamanns, hann getur orðið fyrir andlegum eða líkamlegum áföllum, svo sem meiðslum eða geðrænum röskunum, og því ekki líklegur til að uppfylla þá hæfileika sem hann fæddist með. Ég held að enskir ættu að skoða aðeins hjá sér leikmannaverðlagninguna og gera rækilegar breytingar.

Liverpool hefur augastað á Henderson

Og hvað með það?

Þessi afstyrmi eiga ekkert að fara í frí fyrr en í miðjum júlí og koma svo aftur á þing í byrjun september. Þá eru þeir að fá sumarfrí af svipuðu tagi og almenningur, kannski örlítið lengra en það. Ég sé ekki ástæðu til þess að þessir auðnuleysingjar séu að hórast um allar jarðir á fullum launum og vinna ekki fyrir þeim.

Það er einhvern veginn þannig að almenningur hefur ekki lengur neina samúð með því að alþingismenn vinni vinnuna sína. Þeir eiga bara að gera það á þann hátt að almenningur á Íslandi geti lifað mannsæmandi lífi af þeirri innkomu sem hann hefur. Fari þessir letingjar og veri.

Óvíst um þinglok

Ertu andskotans klikk??

Farðu að vinna vinnuna þína helvítis hengilmænan þín og taktu á fjármálafyrirtækjunum af hörku. Þau ganga á eftir fólki af fyllstu hörku og kominn tími til að ráðuneytið geri það sama fyrir hönd almennings.

Ekki gleyma því að fólkið sem kom þér í það embætti sem þú gegnir núna, hefur vald til að fjarlægja þig. Það þarf að vísu kosningar til, en fjandinn hafi það að maður sætti sig við svona hroðalegan undirlægjuhátt og aumingjaskap.

Ávinningur kominn fram

Hugsanlegur brottflutningur frá klakanum

Ég hef alltaf verið mjög heitur fyrir því að spreyta mig erlendis, sérstaklega þar sem það er nánast alveg sama hvað maður reynir að gera hér heima, bankaskrímslin sjá aldrei ástæðu til að létta manni lífið á nokkurn hátt, hvorki með greiðslujöfnunum, skuldbreytingum né öðrum þess háttar aðgerðum, þannig að maður geti hugsanlega dregið fram lífið á mannsæmandi hátt.

Ég þoli það ekki að skulda, sérstaklega bankastofnunum, því þeir eru svo fjandi óbilgjarnir þegar kemur að því að innheimta. Jafnvel þó maður hafi lagt allt á borðið, í sambandi við greiðslugetu, framfærsluþörf og annað, þá heimta þeir bara aurinn strax eða allt fer í lögfræðing. En athugið eitt, með því að henda þessu í lögfræðiinnheimtu, þá minnka líkurnar á því að þið fáið borgað allverulega, allt að því um 95%, þar sem ég hef ekki innkomu sem stendur undir því að borga innheimtukostnaðinn, ofan á allt hitt. En hvað er þá til ráða?

Mín vegna mega þeir gera mig gjaldþrota, það kostar mig í raun ekkert og ég get farið að vera mjög harður í því að velja nákvæmlega hvað ég borga og hvað ég gef skít í. Til dæmis er ég með lán sem faðir minn ábyrgðist með því að setja íbúðina sína að veði, ég er mánuð á eftir að borga af því, en einhvern veginn reddast það nú samt áfram. Ég er með bílalán frá Avant (bölvuðum glæpasamtökunum), en það er í skilum og litlar afborganir per mánuð, þökk sé endurreikningi sem fór eftir settum lögum. Þess utan er ég með skuldir vegna kreditkorta og yfirdráttarheimildar, sem mér liggur ekkert á að borga af, þar sem bankinn sýnir ekki minnstu löngun til að koma til móts við mig. En við bíðum og sjáum, ég fæ sennilega að vita hvernig þetta stendur eftir helgina, fyrirfram sé ég fyrir mér að engin lausn fáist í Arionbófafélaginu.

En ég er búinn að senda ferilskrána mína til Thulekraft, sem er atvinnumiðlun sem sérhæfir sig í að finna vinnu fyrir þá sem hafa áhuga á að starfa í Noregi. Ég er svo sem ekkert voðalega mikill Norsari í mér, en flest er betra en að rétt skrimta hér, tala nú ekki um ef félagslega kerfið þar myndi taka við börnunum okkar þar sem þau standa núna. Í það minnsta væri ég til í að fara út einn, jafnvel tímabundið, til að létta undir fjölskyldunni. Það eru jú margfalt betri laun í boði þarna úti og það er reiknað með því að menn geti lifað mannsæmandi lífi af nokkru sem heitir DAGVINNA. Því miður eru íslensk stéttarfélög svo hroðalega undir hælnum á atvinnurekendum að það er ekki glæta að koma þess háttar kerfi á hérna.

Frekari hugleiðingar um þessi mál gætu birst á næstu dögum og vikum, það kemur í ljós hversu aktífur maður verður.

Of seint Jóhanna

Fyrir það fyrsta, þá er enginn raunverulegur hagvöxtur framundan, þar sem það litla sem hefði komið að óbreyttu, er farið í hendurnar á vinum þínum fjárglæframönnunum nú þegar.

Að hlusta á þetta óráðsröfl í kerlingunni er náttulega bara sprenghlægilegt. Hún er eins veruleikafirrt og forveri hennar í stólnum, ásamt þeim sem sátu þar síðastliðin 90 ár.

Ofurlaunaliðið fær ekki að soga til sín hagvöxtinn

Jákvæð frétt - JESSSSSSSSSSSS!!!

Mér er alltaf jafn mikið brugðið eins og þegar ég sé jákvæðar fréttir í fréttamiðlum landsins. Yfirleitt eru allir miðlar svo uppfullir af neikvæðni og væli að það er ekki nokkur leið að hlusta eða lesa allann óþverrann. Mogginn fær kredit fyrir þetta, en betur má ef duga skal elskurnar.

Boltinn rúllar í Laugardal

Draumórar = Delerium Tremens

BWAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA

Bjartsýnin svífur yfir vötnum þarna, eins og annars staðar í pólitíska landslaginu. Það verða engar umbætur þarna eða annars staðar í pólitísku landslagi Íslands. Spillingin er of rótgróin til að það geti gerst.

Samfylkingin ræðir umbætur